Sahil Kasabası

Ben bir kasaba insanıyım...

Sıradan birisi.

Küçük bir sahil kasabasından...

Hayalleri küçük.

Size biraz bizi anlatayım.

Mutlu bir çocukluk yaşarız,

Şehir korkutucu değildir çünkü.

Geciken saatlerin, kuytu köşelerin çok da tehlikesi yoktur.

Kimimiz bisiklet üstünde,

Kimimiz ağacın tepesinde,

Kimimiz top peşinde.

Ama hepimiz denizin göğsündeyizdir.

Yıllar değiştirir çocukları,

Ama değiştiremez tadını bir mevsim kirazının,

Yada geniz yakan tuzlu suyu

Bir çocuk damağında...

Sonra yıllar geçer.

Bize iyilikten fazlasını dokundurmayan şehirden kaçıvermek isteriz.

Çünkü bir başarı öyküsü borçludur hayat bize.

Ve başarıyı bu küçük şehre sığdıramayız.

Yakıştıramayız...

Kaçışın subjesi gemilerdir.

Her kasabalı bir gemiyle kaçıp gitmenin fikrini getirir mutlak aklına...

İstisnasız!

Kimi cesaret edemez,

Kimi vazgeçer,

Kimi beceremez.

Kimi becerir...

Paspası elinde güverte temizliğinde,

Yada dümeni elinde koca bir geminin.

Farketmez...

Fakat hepimiz çocuğuzdur, yılları eskitsek dahi.

Bir inattır hayallerimiz, aslında istemesek dahi.

Ve farkeder şanslı olan,

Aslında hayal ettiği sadece tekrar yakalamak o tadı

Geniz yakan tuzun,

Bir mevsim meyvesinin.

Ve o tadı paylaşmak...

Kimi hüsranla döner,

Kimi dersle...

Kimi hiç dönmez,

Kimi dönemez.

Yıkılmış aşkların kalıntıları içimizde...

Bizler bir sahil kasabasındanız,

Dahası aslında biz zaten o kasabayız.

Ait olduğumuz şehri yaşarız,

Kaderimizde, geleceğimizde.