Yalnızlıkla Kumar

Size bir gerçeği anlatmalıyım. Hepimizin bildiği bir şey bu. Farkında olanların kendine itiraf edemediği. En azından büyük kısmının... Bizler yalnızız. Belki de hayata anlam katan, özünü anımsatan yegane şey yalnızlık. İllüzyon sadece etrafımızdaki kalabalıklar. Gözlerini ovuşturup tekrar baktığında orada olmama ihtimalleri var  her zaman. Oysa ki bunun için yaşayan ne kadar da az. Hepimiz daha çok sevilmek, daha çok takdir edilmek, daha çok benimsenmek ve daha çok "çok" olmak için yaşıyor gibiyiz. Birileri bizim hayatımızı izlemek zorunda. Ve biz yalnız kalmamak için onları beğenmek zorundayız. Sosyal medya da bunun için. En nemrutumuz bile istiyor bunu. En azından zorunda hissediyor. Çünkü toplum tarafından dışlanmak en büyük kabusumuz. Ve doyumsuzuz. İki üç insan yetemez bize. Bir dünya dururken ilerimizde. Bir kumar gibi. Daha çok kazanmak için elimizdekini riske etmeye değmez mi? Ve dahası kaç insan yetebilir mutlu olmamıza. Peki ya biz kaç insana yetebiliriz? Bilmiyorum... İstemiyorum da.

Atarlandım, iyi mi!

Al sana şiir

Bir sürgündeyim...

Tanımadığım bir şehirde, tanımadığım insanlar...

Ne hoş bir sohbet, ne bir dost eli.

Yok...

Düşsem... Kaldıracak bir el,

Sevinsem... Mutluluğumu paylaşacak bir yürek.

Bir sürgündeyim...

Sevginin uzağında.

Yabancıların arasında...

Fenası... 

İçimde yabancılaşıyor tanıdık olanlar da.

Sırtım kadar yabancısın artık bana.

Yanıbaşımda ama uzak...

Bir sürgündeyim...

Tek avuntum yürümek...

Durmaksızın adımlamak şehri.

Sensizliğe senin anılarını fısıldamak..

Bir sürgündeyim...

Zaman geçmek bilmiyor.

Zaman, bir rüzgar gibi yelliyor küllerini.

Bir sürgündeyim...

Tek dostumu yitirdim de geldim.

Bir sürgündeyim...

Ülkemi tarihe gömdüm de geldim.

Şimdi ben hiçbir yerdeyim.

Yazacak bir şeyinin olmaması hakkında

Bazen insan hiç durmadan yazmak ister. Aklındaki fikirlerden hangisini öne alması gerektiğini düşünür, panikler. Hayat birbirinin peşine takılan kelimelerden ibarettir yalnız. Ağzından çıkan ses değil, sözdür.  Heyecan, umut yada hayal kırıklığı... Basit filmler, ucuz şarkı sözleri ilhamın oluverir. Hayatında çözülmeyi bekleyen düğümler olmasına gerek yoktur. Sıradan bir gün bile yeterlidir. Fakat bazen hayatın koca bir düğüme dönüşüverir. Bir kara delik bedenini senden uzağa götürür. İşte bu zamanlarda tıkanıverirsin zamansız. Çözme iştahın, hararetin yerini anlamsız bir durgunluğa bırakır. Durgunlukta dinlenemez, büsbütün yorulursun. Bir akıntı umarsın kaderden. Başka bir sabaha uyanmayı yada... Ancak gün daha yeni kararmıştır, önünde uzun bir gece... İşin fenası yarın güneşin doğacağının da farkındasındır. Ama bu farkındalığı dahi tınlamaz içindeki sıkılgan ve şımarık çocuk. Bataklıkta olduğunu bile bile hareket etmek istersin. Çünkü hareketsizlik büsbütün tansiyonunu fırlatır. O an hareketsiz kalsan beynin biraz sonra patlayacak bir düdüklü tencere gibi için için fokurdar. Saçlarının çekildiğini hissedersin, yada içinde bir şeylerin geri dönülemeyecek kadar değiştiğini... Bir hastalık bulaşır ruhundan bedenine. Tanısı kesin, tedavisi imkansız. O zaman yapabileceğin tek şey "yazamamak"tır.