Size bir gerçeği anlatmalıyım. Hepimizin bildiği bir şey bu. Farkında olanların kendine itiraf edemediği. En azından büyük kısmının... Bizler yalnızız. Belki de hayata anlam katan, özünü anımsatan yegane şey yalnızlık. İllüzyon sadece etrafımızdaki kalabalıklar. Gözlerini ovuşturup tekrar baktığında orada olmama ihtimalleri var her zaman. Oysa ki bunun için yaşayan ne kadar da az. Hepimiz daha çok sevilmek, daha çok takdir edilmek, daha çok benimsenmek ve daha çok "çok" olmak için yaşıyor gibiyiz. Birileri bizim hayatımızı izlemek zorunda. Ve biz yalnız kalmamak için onları beğenmek zorundayız. Sosyal medya da bunun için. En nemrutumuz bile istiyor bunu. En azından zorunda hissediyor. Çünkü toplum tarafından dışlanmak en büyük kabusumuz. Ve doyumsuzuz. İki üç insan yetemez bize. Bir dünya dururken ilerimizde. Bir kumar gibi. Daha çok kazanmak için elimizdekini riske etmeye değmez mi? Ve dahası kaç insan yetebilir mutlu olmamıza. Peki ya biz kaç insana yetebiliriz? Bilmiyorum... İstemiyorum da.
Atarlandım, iyi mi!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder