Hayat bir sahip olma arzusu sadece... Önce çulsuzsundur, fakirliğin bir şeye sahip olma arzusunu alevlendirir içinde. Böylece bir hayale sahip olursun. Belki sahip olduğun en doyurucu şeydir bu. Neticede uğruna mücadele edeceğin ve yoksunluğunu unutabileceğin, hatırladığında da ondan aldığın hırsla daha çok mücadele edebileceğin bir şeye kavuşmuşsundur. Mücadele edersin. Para için, sevgi için, dostluk için, savaş için, barış için, kendince doğru olduğuna inandığın bir amaç için; bencilce, dostça, aşkla, bıkmadan, usanmadan, bıkıp vazgeçene yada başarana kadar... Şanslıysan eğer, kazanırsın...Biraz daha çok şanslıysan, çok kazanırsın. Biraz daha az şanslıysan, hayal kuramayacağın kadar çok kazanırsın.
Sonrası... Bu kişiden kişiye değişir, bir de kazandığın şeye bağlı tabi ki. Kimi bu hayalin heyecanını bir anda kaybeder. Biri uzunca bir süre muhafaza eder. Fakat, hayat bu değildir. Böyle devam edemez... Sahip olunacak hayaller azaldıkça, nefessiz kalıverirsin. Bir kutunun içine hapsedilmiş siyah bir civciv gibi kalıverirsin. O zaman yapabileceğin tek şey yeni hayallere kaçmak, sıcak kutunu reddetmektir. Fakat zaten hayat ve hayaller sadece kutulardan ibarettir. Ya bunun farkına varıp o kutuyu bulduğunda bırakmayacaksın, yoksa yeni hayallere sahip olmak uğruna, sahip olduklarından vazgeçip...
Bilmiyorum, ben o vazgeçenlerden olamıyorum zira...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder