Anılara olması gerekenden çok daha fazla değer verdiğimin farkındayım, fakat elimde olmayan bir çekiciliği var anıların üzerimde. Melankolik ve mazoşist bir içgüdü bu muhtemelen. Üstelik anıların benim olmasına gerek yok, uzağımda yaşanan -yada yaşanmış olma ihtimali olan- anıların parçaları hakkında düşünmeyi, onları hayatıma bulaştırmayı istiyorum. Bir estetik hazzın çok ötesinde olmakla beraber eski mimariyle döşenmiş bir eve sahip olmak, zaman zaman hayatındaki tüm bugünü hatırlatan şeyleri hayatımdan uzaklaştırmak istiyorum. Olduğun ana, yıla ve zamana ait hissedememe durumu, belki de sahip olduğun hayatı beğenmeme... Bilemiyorum. Subjelerden çok objelere takıntılıyım. Çünkü subjeyi oluşturan -genelde insanoğlu- genelde bukalemun gibi. Hayatın ve zamanın şeklini almaya, o zaman içinde sıradanlaşmaya meyilli. Ben de öyleyim zira. Fakat objeler fotoğraflar gibi. Bugüne ulaşmış olmak için kendilerinden ödün vermelerine gerek yok. Ne büyük lüks ve ne imrenilesi bir özellik. Bir çift eskimiş ayakkabıya bakarak, o ayakkabıyı aldığın güne dönmen mümkün örneğin. O gün yanında olan insanı, konuştuklarınızı, paylaştıklarınızı, yediğiniz yemeğin tadını, o kişinin yüzündeki tebessümü hatırlamak mümkün. Elbette ki ortalama bir hafızaya gereksinim duyulacaktır. Ve fakat, ortalama üstü bir duygusal zekaya sahipsen o günkü heyecanı içinde hissetmen, gece uyurken aklını meşgul eden o problemi tekrar yaşaman, belki ertesi sabaha sarkacak bir yanılsama içine dahi düşmen dahi mümkün -tabi ki bu kısım biraz hastalıklı olabilir eğer kendini böyle bir yaşama kaptırıyorsan-. Belki de bu yüzden hayatımdaki insanları daha az önemsemekte inanılmaz başarısızım. Bu yönüyle fazlasıyla optimistim. Bu nedenle hayatımdaki hiçbir ilişkinin bitmesine ben neden olmadım, ortalama üstü bir kıskançlık ve nefret potansiyeli taşımama rağmen.
Şöyle özetleyeyim kısaca. Kendimi yıllar önce demir atmış bir geminin çapası gibi hissediyorum. Gemiyse yıllar önce yeni bir çapayla ufka yelken açmış... Bilmem anlatabildim mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder