Zaman iyice ağırlaşmaya başladı. Üzerimde yükü her zamankinden fazla... 26 yılın her günü geçmişimde, kırıntılarımda... Aksine yolumu kaybedeli çok oldu. Ne başladığım yere gidebiliyorum, ne önümü görebiliyorum. Yanımda insanlar var elbette... Ama içimde soğuk bir kıvılcım gibi doğup bedenimi ürperten yalnızlığımlayım hala. Kahkalar var, evet! Ama gözyaşları da var, Mutlu anlar var, ama peki ya sinir bozan sıkıntılar... Şefkatli bir tarafı var hala hayatın, ya içimdeki dinmeyen öfke...
Sokayım böyle zamana!..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder